(os) คนในความลับ – มัปยู

(os) คนในความลับ – มัปยู

By : Ducki Says

-         porn without plot

ปล.อ่านเงียบๆนะคะ J

// 1,XXX คำ

.

.

          เขามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม บนโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยแก้วเปล่ามากมายและยังคงถูกเพิ่มจำนวนอยู่ไม่ขาด

          ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำกอปรกับดวงตาหยาดเยิ้มเป็นตัวบ่งบอกว่าปริมาณแอลกอฮอล์ที่ยูตะดื่มเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์

          “พอก่อนไหม จะเมาเอานะ” ว่าพลางยื่นมือไปหยุดมือสวยที่เตรียมยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นดื่ม

เจ้าตัวส่ายหน้า ค่อยๆแกะมือของเขาที่จับอยู่ออก เขาถอนหายใจยอมปล่อยมือ

...ตามใจ อย่าหาว่าไม่เตือนแล้วกัน...

ยกเครื่องดื่มตรงหน้าขึ้นจิบบ้าง รสขมปร่าของแอลกอฮอล์ยังคงไม่เป็นที่พอใจในความรู้สึก

วางแก้วลง จับจ้องไปที่ร่างเล็กที่ตอนนี้ผิวขาวใต้เสื้อแขนกุดสีดำเริ่มเป็นสีแดงจนทั่ว

...ทั้งๆที่ดื่มมากไม่ได้แต่ก็ไม่เคยดูแลตัวเอง...

“นี่โดยอง…”

“…”

เขาไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่มองคนตัวเล็กที่ยังคงไม่หยุดมือที่กำลังรินเครื่องดื่ม

ใบหน้างอง้ำ เริ่มต้นระบายความทุกข์เหมือนเช่นเคย

“เราไม่ดีตรงไหนนะ...ทำไมแจฮยอนถึงไม่สนใจเราเลย” ได้แต่ส่ายหัวให้กับเรื่องเดิมๆที่มักได้ยินทุกครั้งเวลาคนตรงหน้าเรียกมา

...ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ก็เรื่องผู้ชายคนนั้น…

มันเป็นแบบนั้นมาตลอด

เขาได้แต่คิดว่าการมีความรักมันควรเป็นตัวดึงให้ชีวิตดีขึ้น ถ้าการคบกันมีแต่บั่นทอนจิตใจ การอยู่คนเดียวไม่ใช่ทางเลือกที่ดีกว่าหรือ

แต่นั่นแหละ

เพราะโลกของเราไม่มีอะไรแน่นอน และไม่มีใครเอาแน่เอานอนกับความรักได้

การยอมเสี่ยงเข้าใกล้สิ่งเหล่านั้นเพื่อผลที่คาดว่าจะได้รับก็คงไม่ผิด

ยูตะก็คงเป็นหนึ่งในคนที่ยอมเสี่ยงกับความรักเพียงเพื่อการได้รับความสุขที่ไม่รู้ว่ามันยั่งยืนพอหรือไม่

แค่นั้นเอง

และใช่ มันแตกต่างกับเขาโดยสิ้นเชิง

เขาไม่คิดให้ค่ากับสิ่งที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียผลประโยชน์แบบนี้ด้วยแล้ว...

“คืนนี้ที่ไหน”

เขาไม่ได้ตอบคำถามของคนตรงหน้า โพล่งคำถามออกไปบ้างเมื่อเห็นว่าเราต่างดื่มกันจนได้ที่แล้ว

“ห้ะ” มือเล็กถือแก้วเหล้าค้างไว้ มองหน้าเค้าด้วยสายตาไม่เข้าใจ

“คืนนี้ที่ไหน ห้องฉัน...หรือห้องเธอ” ขยายคำพูดก่อนหน้า

เจ้าตัวพยักหน้ารับเข้าใจในคำถาม

เขายิ้มมุมปากเมื่อคำตอบเป็นที่น่าพอใจ

...ต้องขอโทษทีนะ เขาดันเป็นพวกไม่ชอบเสียผลประโยชน์ซะด้วยสิ...

“ห้องเราก็ได้ ใกล้ดี”

.

.

.

“อ๊ะ อ่า” เสียงเล็กเล็ดลอดออกมา เขาเลื่อนมือลงต่ำ สัมผัสแก่นกายเล็กที่ตั้งชูชัน

ใบหน้าสวยแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มหรือแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงตามจังหวะการขยับขึ้นลงของข้อมือ มือข้างที่ว่างไม่ลืมลูบไล้ทั่วผิวกายสวย

เสื้อแขนกุดที่เลิกขึ้นจนกองอยู่ที่บริเวณหน้าอกถูกเขาค่อยๆถอดออกจนเผยแผ่นอกที่มีตุ่มไตสีชมพูโชว์อยู่อย่างเต็มสายตา

เขาเลื่อนมือลงต่ำ ดึงรั้งกางเกงขั้นในที่บดบังช่องทางสีหวาน

มือยังคงขยับขึ้นลงไม่หยุด เพิ่มจังหวะที่เร็วขึ้นเมื่อคนตัวเล็กสวนสะโพกตอบรับ

“อ่า ใส่สักที แค่นี้ อ๊ะ ไม่พอ”ดวงตาสวยที่มีหยดน้ำเล็กคลออยู่ ถ่ายทอดความต้องการออกมา

“เบิกทางก่อน” พูดพลางจับมือเล็กมาสัมผัสที่บริเวณกลางลำตัว คนตัวเล็กที่รู้หน้าที่ค่อยๆขยับมือรูดซิบกางเกงออกให้

ล้วงหาท่อนเอ็นแข็งที่ก่อนหน้านี้ดุนดันอยู่ภายใน ปรากฏร่องรอยออกมาเหมือนพร้อมรับความอบอุ่นหลังจากนี้

“อ๊ะ จะ…เสร็จ” มือเล็กยังคงสัมผัสที่แก่นกายของเขาอยู่ ในระหว่างที่เขาก็เร่งจังหวะการชักรูดให้เร็วขึ้น มือเล็กที่จับส่วนกลางกายของเขากำแน่นจนเขารู้สึกเจ็บ

“อ่า” ครางออกมาแผ่วเบา ก่อนตามด้วยความรู้สึกเปียกแฉะที่เป็นตัวบอกว่าคนตรงหน้าถึงฝั่งฝันไปเรียบร้อยแล้ว

เขาป้ายน้ำรักที่เลอะมือไปบริเวณช่องทางสวย สอดแทรกนิ้วเรียวเข้าไป

ก่อนจะค่อยๆเพิ่มที่ละนิ้วจนครบสาม ขยับเข้าออกหมุนควงภายในจนเสียงหวานหลุดรอดออกมาไม่ขาดเมื่อแตะโดนจุดไวสัมผัส

“โด...ยอง ไวๆ อ๊ะ”

เขาเอานิ้วออกก่อนนำอะไรที่ใหญ่กว่าจ่อไปที่ปากทาง ถูกไถหยอกล้ออยู่บริเวณร่องเล็ก ช่องทางรักขมิบถี่รัวอย่างต้องการ

หยุดแกล้งแล้วสอดใส่แก่นกายแข็งเข้าไปเมื่อคนตัวเล็กมีท่าทางที่ไม่ไหว ความอุ่นร้อนภายในยังคงเป็นสิ่งที่เขาชื่นชอบที่สุดจากคนตรงหน้า

สวนกายเข้าออกเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่เริ่มปะทุ แรงตอดรัดถี่รัวจนแทบคลั่งเมื่อเราต่างเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันอีกครั้ง

เขาเลื่อนริมฝีปากมอบสัมผัสไปที่ใบหน้าสวย พรมจูบไปทั่วให้เจ้าตัวที่ดูใกล้ถึงฝั่งฝันอีกครั้ง

ขยับเข้าออกรัวเร็วขึ้น เสียงหยาบโลนและเสียงครางของคนตัวเล็กดังลั่นแข่งกับเสียงหอบหายใจ

เขาเลื่อนมือเล่นอยู่กับตุ่มไตเล็ก ระหว่างเดียวกันก็สวนสะโพกเข้าหากันจนรู้สึกว่าเข้าไปได้ลึกยิ่งขึ้น

ท่อนเอ็นเล็กแดงก่ำ หยาดน้ำสีขาวขุ่นไหลย้อยเตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อย

เขาขยับเร่งจังหวะให้ถี่รัวขึ้น  ไม่นานร่างเล็กข้างใต้ก็งอตัวจิกเกร็งแล้วปลอดปล่อยออกมา 

เขาขยับสวนกายเข้าออกอีกไม่กี่ครั้งก็ปลดปล่อยตามร่างบางไปติดๆ

.

.

.

Rrrrr

‘ขอโทษ กำลังถึงห้องแล้วนะครับ ไม่งอนผมใช่ไหม...พี่ยูตะ’

.

.

.

END

-----------

ไม่ได้เขียนบรรยายนาน 55555